In het pikkedonker

Sophie ligt in bed. Alle knuffeltjes liggen, precies zoals ze wil, om haar heen, zoals elke avond. Behalve haar favoriete unicorn, want die heeft ze onder haar arm tegen zich aan geklemd, zoals elke avond. Haar flesje water staat vertrouwd in de hoek van haar bed, zoals elke avond. Het doekje om haar snottebel af te vegen hangt over de rand van het bed, zoals elke avond. De gordijnen zijn dicht en het slaapliedje staat aan, zoals elke avond. Ik wens Sophie een fijne nacht en trek de deur achter me dicht.

In de maneschijn

Via de babyfoon kan ik precies horen wat er zich op haar kamer afspeelt. Tenminste, ik kan me een voorstelling maken van wat het gebonk op haar kamer zou kunnen zijn. Ik hoor Sophie praten en luister goed om te ontcijferen wat er wordt gezegd. Dan hoor ik dat ze het liedje ‘In de maneschijn’ aan het zingen is, waarvan ze vanmiddag nog zei dit niet te kunnen. Nu, helemaal alleen in het donker, durft ze het dan toch te proberen. Het zingen gaat langzaam over in mopperen, en uiteindelijk in het roepen van papa. Sophie is van mening dat papa toch echt even naar boven moet komen.

Beetje bang in het donker

Wanneer ik boven kom, zie ik alle knuffels door de kamer verspreid, evenals het doekje en het flesje water. Sophie vraagt me mopperend deze weer in bed te leggen en belooft me daarna te gaan slapen. Tien minuten later sta ik opnieuw in de slaapkamer om knuffels te rapen. Wanneer ik me hardop afvraag waarom ze de knuffels steeds uit bed gooit als ze toch weer terug moeten, en of ze stiekem niet gewoon een kus en knuffel wilde, hoor ik zacht gegrinnik en een bevestigend antwoord. Staand in haar bedje geef ik Sophie een dikke knuffel. Ondertussen leg ik uit dat ze dit altijd eventjes mag vragen zonder alle gekkigheid, waarop Sophie in m’n oor fluistert: ‘Sophie beetje bang in het donker’. Nadat ik haar heb verteld hoe knap ik het vind dat ze dit tegen me zegt en haar heb gevraagd wat we hier volgens haar aan kunnen doen, gaat ze tevreden weer liggen.

Deur op een kiertje

Sophie ligt weer in bed. Alle knuffeltjes liggen, precies zoals ze wil, om haar heen, zoals elke avond. Behalve haar favoriete unicorn, want die heeft ze onder haar arm tegen zich aan geklemd, zoals elke avond. Haar flesje water staat vertrouwd in de hoek van haar bed, zoals elke avond. Het doekje om haar snottebel af te vegen hangt over de rand van het bed, zoals elke avond. De gordijnen zijn dicht en het slaapliedje staat aan, zoals elke avond. Het nachtlampje van de babyfoon is aan, ik wens Sophie een fijne nacht en zet haar kamerdeur op een kiertje.

Is jouw kleintje bang in het donker? Welke dingen heb je al geprobeerd en wat helpt? 
Binnenkort meer informatie en tips over angst in het donker.

Scroll naar top